ဘုန္းေတာ္ႀကီးမွ ညေနေနဝင္ရီတေရာအခ်ိန္ သုႆန္သို႔ အသုဘရႈရန္ လိုက္သြားခဲ့ေသာအခါ

ဘုန္းေတာ္ႀကီးမွ ညေနေနဝင္ရီတေရာအခ်ိန္ သုႆန္သို႔ အသုဘရႈရန္ လိုက္သြားခဲ့ေသာအခါ

အခ်ိန္မေတာ္ လာပင့္တဲ့ အသုဘ မူရင္းေရးသူ ဆရာ ဧကန္မင္း စာဖတ္သူကို ကူးေရးေဝမၽွသူ ေနာင္ရဲ နဲ႔ လက္ခ တေန႔ေသာ ညေန ေနဝင္ရီတေရာ မီးထြန္းခ်ိန္ အသက္သုံးဆယ္အရြယ္ လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ သက္ငါးဆယ္ခန႔္ရွိ လူတစ္ေယာက္တို႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပၚ တက္လာၿပီး ဘုန္းေတာ္ႀကီးအား ဝတ္ခ်ကာ ေနၾကေလသည္။

ထိုအခါ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ေရွ႕၌ထိုင္ေနေသာ ဒကာႏွစ္ေယာက္ကို အက်ိဳးအေၾကာင္းေမးလိုက္သည္။ “တကာတို႔ ဘယ္အရပ္က ဘာကိစၥနဲ႔ လာခဲ့တာလဲကြဲ႕” ဘုန္းႀကီးေမးလိုက္ေသာအခါ ဒကာ ႏွစ္ေယာက္အနက္ အသက္အႀကီးဆုံးလူက ဘုန္းႀကီးအား ေလၽွာက္ထားသည္။

“တပည့္ေတာ္တို႔ တရပ္တေက်းမွ ခရီးသြားမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္ ဘုရား” “အထက္ အညာကေန ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာမွာ အလုပ္အကိုင္ရွာေဖြလုပ္ၾကရန္ ထြက္လာခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ ဘုရား”

“တပည့္ေတာ္တို႔ မိသားစု ငါးစု လွည္းငါးစီႏွင့္ ခရီးထြက္လာၾကရာမွ ဒီရြာမေရာက္ခင္ပါလာေသာ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ နာမက်န္းျဖစ္ၿပီး ဆုံးသြားခဲ့ပါတယ္ဘုရား”

“တပည့္ေတာ္တို႔မွာလည္း အသိအကၽြမ္းမရွိသည့္အတြက္ ယခုညတြင္းခ်င္းပင္ ၾသဂၤ ိုဟ္ျခင္း ကိစၥကို ၿပီးေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ခ်င္ပါသည္ဘုရား”
“အရွင္ဘုရား၏ ေက်ာင္းအနီးရွိသုႆန္မွာ ကေလးအေလာင္းကိုထားရပါသည္ အရွင္ဘုရား၊ အသုဘရႈႂကြေရာက္ၿပီး တရားခ်ီးျမင့္ေပးပါရန္ လာေရာက္ေလၽွာက္ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္ဘုရား”

ထိုသို႔ အက်ိဳးအေၾကာင္းေလၽွာ္စြာေလၽွာက္ထားေလသျဖင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးလည္း သနားဂ႐ုဏာျဖစ္သြားေလသည္။ “ေအာ္ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလကြယ္၊ တကာႀကီးတို႔ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵျပည့္ဝေအာင္ ဘုန္းႀကီးအခုမွပဲ လိုက္ခဲ့ပါမယ္”

ထိုကဲ့သို႔ ေျပာၿပီး ဘုန္းေတာ္ႀကီးလည္း သကၤန္းကို ျပင္႐ုံ၍ ယပ္ေတာင္ကိုယူကာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားကို မႏွိုးဘဲ လာပင့္သူ တကာႏွစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ လိုက္သြားေလသည္။

ဘုန္းေတာ္ႀကီးသည္ အျခားအရပ္မွ သုႆန္ေက်ာင္းသို႔ ေက်ာင္းထိုင္သည့္မွာ မၾကာေသးေပ။ သုႆန္ေက်ာင္းဟု ေခၚရျခင္းမွာ သုႆန္နဲ႔နီးျခင္းေၾကာင္းျဖစ္သည္။ တကာႏွစ္ေယာက္က အပူေဇာဆိုက္၍ အတူပါလာေသာ ဘုန္းႀကီးကိုပင္ေစာင့္မေခၚနိုင္ပဲ ေရွ႕မွ သုတ္သုတ္ႏွင့္ ထြက္သြားၾကေလသည္။ အသက္’၆၀’ေက်ာ္ၿပီျဖစ္ေသာဘုန္းႀကီးလည္း စမ္းတဝါးဝါးႏွင့္ ေနာက္မွ လိုက္ခဲ့ရသည္။

မၾကာခင္ သခၤ်ိဳင္းအတြင္းသို႔ ေရာက္ခဲ့သည္။ သခၤ်ိဳင္းအလယ္တြင္ ဇရပ္အိုတေဆာင္ ရွိေနသည္။ တကာႏွစ္ေယာက္တို႔၏ ပင့္ေလၽွာက္ခ်က္ေၾကာင့္ မျငင္းဆန္ပဲ လိုက္သြားေသာ

ဘုန္းေတာ္ႀကီးသည္သုႆန္သို႔ ေရာက္၍ ဟိုဟို သည္သည္သို႔ၾကည့္လိုက္ရာ လွည္းငါးစီးကို ႏြားမျဖဳတ္ပဲ လွည္းမွာ ေကာက္လ်က္အတိုင္း ျမင္ၾကရသည္။ ဇရပ္အိုအတြင္း မိန္းမေယာကၤ်ားတို႔သည္ ငိုလ်က္ရွိေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။

သူတို႔ အားလုံး၏ အလယ္တြင္ အသုဘေကာင္ေလးကို ပုဆိုးေဟာင္းတစ္ထည္ခင္းလ်က္ အေပၚမွ ပုဆိုးေဟာင္းတစ္ထည္ ဖုံးအုပ္ထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ဘုန္းႀကီးလည္း အသုဘေကာင္ေလး၏ ေရွ႕နားတြင္ ထိုင္လိုက္ကာ “တပည့္ေတာ္တို႔မွာ ခရီးသြားမ်ားျဖစ္ပါသည္၊ သို႔ေၾကာင့္ အရွင္ဘုရားကို လႉစရာေငြေၾကး ဝတၱဳအလြယ္တကူမရွိပါသျဖင့္

ဟိုမွာခ်ည္ထားေသာ ႏြားေပါက္ကေလးကိုသာ လႉဖြယ္ဝတၱဳအျဖစ္ လက္ခံေတာ္မူပါဘုရား” ထိုကဲ့သို႔ ေလၽွာက္ထားေလၽွာက္ေလလၽွင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကလည္း “ေအး …ေအး လႉလိုက္ၿပီဆိုရင္လည္း တကာတို႔ ကုသိုလ္ရဖို႔အတြက္ဘုန္းႀကီးလက္ခံရတာေပါ့”

“အရွင္ဘုရားဆီ ႏြားကေလးဆြဲခဲ့ရမလားဘုရား” “အဲဒီမွာပဲ ခ်ည္ထားလိုက္ပါ။ ဘုန္းႀကီးျပန္ႂကြမွ တကာတစ္ေယာက္ကို ေက်ာင္းကိုသာ လိုက္ပို႔ေပးပါ”
အသုဘေကာင္ေလးႏွင့္ ဘုန္းႀကီးၾကားတြင္ မီးခြက္တစ္ခု ထြန္းထားသျဖင့္ အားလုံးကို ထင္ရွားစြာ ျမင္ေနရေလသည္။

ထို႔ေနာက္ အားလုံးလႈပ္ရွားမႈ မရွိေတာ့မွ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကလည္း မ်က္လႊာကိုခ်။ ယပ္ေတာင္ကို ကိုင္လၽွက္ “ကိုင္း…ဘုရားကိုရည္မွန္းၿပီး ကန္ေတာ့ၾက ကန္ေတာ့ၾက…” ဘုန္းေတာ္ႀကီးက တရားစရန္ အသုဘရွင္ႏွင့္ ခရီးသြားမ်ားကို ယပ္ေတာင္ကြယ္ရင္းကန္ေတာ့ခိုင္းေလသည္။

 

ဘုန္းႀကီးက ထိုသို႔ ကန္ေတာ့ခိုင္းေသာ္လည္း ဘာသံမွ မၾကားသည္ႏွင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး၏စိတ္တြင္ ဒကာ ဒကာမေတြ အသံတိုး၍ ၾကားဟန္မတူဟု အေတြးဝင္ကာ အသံကိုျမင့္ၿပီး…

“ကန္ေတာ့ၾက ကန္ေတာ့ၾက” ထပ္မံ၍ ေျပာျပန္ျပန္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ လႈပ္ရွားမႈ မၾကားရ။ ၿငိမ္ခ်က္သား ေကာင္းေနသည္။ ထိုအခါ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမွာ ၾကက္သီးတျဖန္းျဖန္းထၿပီး ေခါင္းနဘမ္းႀကီး၍ လာသည္ႏွင့္ ဟိုဟိုသည္သည္ ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ မီးခြက္ႏွင့္ အေသေကာင္ေလးမွတပါး…

လွည္းငါးစီးႏွင့္ လူဟူ၍ တစ္ေယာက္မွ မရွိေတာ့သည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ “ဟာ ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲ” ထိုမၽွသာ ေျပာၿပီး ယပ္ကိုဆြဲကာ ဇရပ္ႀကီးေပၚမွ ကေသာကေမ်ာ ေက်ာင္းသို႔ ေျပးလႊာခဲ့ေလေတာ့သည္။

အသက္ႀကီးေပမယ့္ ေၾကာက္အားလန႔္အား ေျပးလာေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသည္ ေက်ာင္းသို႔ ေရာက္ေသာအခါ မ်က္စိမ်ား ျပာလာေအာင္ေမာပန္းေနသျဖင့္ ေက်ာင္းတိုင္ကိုမွီကာ ခဏမၽွ အေမာေျဖေနလိုက္သည္။ အေမာေျပမွ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားကို ႏွိုးေခၚလိုက္ကာ ေရခပ္ခိုင္းၿပီး ေရေသာက္ရသည္။

ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာ အေမာေျပမွ မိမိလက္တြင္ စြဲျမဲစြာ ကိုင္ထားေသာ ယပ္ေတာင္ကို ျမင္လိုက္ရာ ယပ္ေတာင္မွာ အရြက္မရွိေတာ့ပဲ အရိုးမ်ားသာ ရွိေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။

တစ္ညလုံး ထိုအျဖစ္ကို ေတြးလိုက္မိတိုင္း ထိတ္လန႔္ေခ်ာက္ခ်ားေနမိသည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးျဖစ္ေသာ္လည္း တရားရ။ တရားေပါက္ေနသည့္ ကိုယ္ေတာ္မဟုတ္ေသးသျဖင့္ ေၾကာက္စရာရွိလၽွင္ ေၾကာက္မိသည္။

အ႐ုဏ္က်င္း၍ အလင္းသို႔ေရာက္လာအခါ ညက လႉခဲ့ေသာ ႏြားကေလးကို သတိရသည္ႏွင့္ စိတ္ကလည္း မေက်မနပ္ျဖစ္လာသည့္အတြက္ သုႆန္ သို႔ သြားေရာက္ၾကည့္ရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။

သို႔ေၾကာင့္ တစ္ပါးတည္း သုႆန္သို႔ထြက္ခဲ့သည္။ သုႆန္သို႔သြားရာ လမ္းတစ္ေလၽွာက္တြင္ ယပ္ေတာင္ႏွင့္ သစ္ပင္တို႔ ၿငိရာ စုတ္ျပတ္က်န္ခဲ့ေသာ ယပ္ေတာင္မွ အရြက္မ်ားကို ေတြ႕ရသျဖင့္ ျပဳံးလိုက္မိသည္။ သုႆန္အတြင္းသို႔ ေရာက္ေသာအခါ သစ္ပင္မွာ ခ်ည္ထားသည္ဆိုေသာ ႏြားေလးကိုၾကည့္လိုက္သည္။

ႏြားေပါက္ေလးကို မေတြ႕ရဘဲ ထန္းလက္ဖက္အေၾကာႏွင့္ ထိုးထားေသာ ႏြား႐ုပ္ခေလးကို ႏြယ္ႀကိဳးႏွင့္ သစ္ပင္မွာ ခ်ည္ထားသည္ကိုေတြ႕ရသည္။အသုဘေကာင္ေလးေနရာ၌ ပုတ္သင္ညိဳေလးတစ္ေကာင္ ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။

မီးခြက္ထြန္းေသာ ေနရာမွ ပိုးစိမ္းျဖဴအေသေကာင္ေလး ကပ္ထားသည္ကို ေတြ႕လိုက္သည္။ သို႔ေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးလည္း အရာရာကို ၾကည့္ၿပီး ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္ေလသည္။ “အင္း…ညကဟာေတြက လက္စသတ္ေတာ့ က်တ္ေတြပဲ”
“ေနာက္ကို အခ်ိန္မေတာ္ လာပင့္ရန္ ဘယ္ေလာက္အေရးႀကီးႀကီး မလိုက္ေတာ့ဘူး” ဟု သံဓိ႒ာန္ခ်ၿပီး ေက်ာင္းသို႔ ျပန္ႂကြလာခဲ့ေတာ့သည္။

ၿပီးပါၿပီမဂၤလာပါ မိတ္ေဆြတို႔ စာဖတ္သူတိုင္း စိတ္ရႊင္လန္းပါေစဗ်ာ…

Leave a Reply

Your email address will not be published.