“နိုင္ငံေပ်ာက္သူ” ဆိုတဲ့ ဇာတ္ကားေလးရဲ့ ပိုစတာေလးကို ငိုင္ၿပီး ၾကည့္ေနမိတယ္ ဆိုတဲ့ ပန္ဆယ္လို

“နိုင္ငံေပ်ာက္သူ” ဆိုတဲ့ ဇာတ္ကားေလးရဲ့ ပိုစတာေလးကို ငိုင္ၿပီး ၾကည့္ေနမိတယ္ ဆိုတဲ့ ပန္ဆယ္လို

ဒါရိုက္တာဏႀကီး ရိုက္ကူးၿပီး ေဒါင္းနဲ႔ ပိုင္ၿဖိဳးသု သ႐ုပ္ေဆာင္ထားတဲ့ “နိုင္ငံေပ်ာက္သူ” ဆိုတဲ့ ဇာတ္ကားေလးရဲ့ ပိုစတာေလးကို ငိုင္ၿပီး ၾကည့္ေနမိတယ္။

“နိုင္ငံေပ်ာက္သူ” တဲ့။ ဝရမ္းေျပးဘဝနဲ႔ သူမ်ားနိုင္ငံထဲကို ခိုးဝင္ခဲ့ရစဥ္က အခ်ိန္ေတြ ေခါင္းထဲ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ သိမ္ငယ္လိုက္ရတာ။ အခိုးအေငြ႕တစ္ခုလို ေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်င္တဲ့ သိမ္ငယ္စိတ္ဟာ စူးနစ္။ အမႈန္အမႊားတစ္ခုလို မႈန္ဝါးေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့မတတ္ပဲ။

Passport အနီေလးကိုင္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းထသြားလို႔ရတဲ့ နိုင္ငံမ်ိဳး၊ အဲ့နိုင္ငံမွာ သုံးခ်င္ျဖဳန္းခ်င္ရင္ အဲ့နိုင္ငံသားေတြကို Tip Money ေပးၿပီး ခိုင္းလို႔ရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးကေန ဟိုးနယ္စပ္ဇနပုဒ္ကေန အေမွာင္ကို အကြယ္အကြယ္ယူၿပီး နိုင္ငံျဖတ္ေက်ာ္ခိုးဝင္ခဲ့ရ။

ဟုတ္တယ္… ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ကိုယ့္နိုင္ငံႀကီးက ေပ်ာက္သြားခဲ့တာ။ စစ္အာဏာ႐ူးေခြးေတြေၾကာင့္ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ဖြယ္ရာ အေျခအေနကေန အားလုံးေျပာင္းျပန္လွန္လိုက္သလို ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့တာ။

ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူေတြဟာ ေသနတ္ကိုင္လိုက္တယ္။ ဘာအျပစ္မွ မက်ဴးလြန္ၾကသူေတြဟာ အျပစ္သား ျဖစ္သြားတယ္။ နိုင္ငံေတာ္ကို သစၥာေဖာက္ဖ်က္သူေတြက နိုင္ငံေတာ္သစၥာေဖာက္မႈလို႔ ပုဒ္မတပ္ေတာ့ ေအာ္ေအာ္ရယ္ရေသးတာ။

တစ္ႏွစ္ေက်ာ္အၾကာမွာ နိုင္ငံသားအျဖစ္က ရပ္စဲလိုက္သည္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္မွာ သုံးရက္ေလာက္ ခြဲခြဲရယ္ရေသးတယ္။ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁ ရက္ေန႔ကတည္းက နိုင္ငံေပ်ာက္သြားသူတစ္ေယာက္အတြက္ ေစာက္ဖက္လုပ္စရာမရွိတဲ့ အမိန္႔ေတြဟာ ဘာအေရးတႀကီးရွိမွာမို႔လဲ။

နိုင္ငံထဲမွာေနရင္း နိုင္ငံသားတစ္ေယာက္ရဲ့ အေျခခံအခြင့္အေရးေတြ ဆုံးရႈံးေနရတဲ့သူေတြကေရာ နိုင္ငံေပ်ာက္သူေတြပဲ မဟုတ္လား။ အျပစ္မဲ့ သတ္ျဖတ္ ဖမ္းဆီးခံေနရသူေတြကေရာ နိုင္ငံေပ်ာက္သူေတြပဲ မဟုတ္လား။

အိုးအိမ္ေတြ ဖ်က္ဆီးမီးရွို႔ခံေနရသူေတြကေရာ နိုင္ငံေပ်ာက္သူေတြပဲ မဟုတ္လား။ ကိုယ့္ေနရာေလး ေအးေနေသးလို႔ ဒီေႏြကို မပူဘူး ထင္ေနၾကသူေတြကေရာ ဘာခိုင္မာမႈမွ မရွိေတာ့တဲ့ အေျခအေနဟာ နိုင္ငံေပ်ာက္သူေတြပဲ မဟုတ္လား။

တရားမၽွတလြတ္လပ္ျခင္းနဲ႔မေသြဆိုတာကို လိပ္ျပာသန္႔သန္႔ ေအာ္ဆိုနိုင္မယ့္ နိုင္ငံကို ျပန္လည္ ရွာေဖြေနၾကရတယ္။ ဒီနိုင္ငံဟာ စစ္ဘီလူး အာဏာ႐ူးေတြလက္ထဲ ေသြးစက္လက္နဲ႔ ေပ်ာက္ဆုံးေနခဲ့။

ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့ နိုင္ငံေတာ္ကို တူးဆြရွာေဖြေနတဲ့ လူငယ္ေတြရဲ့ လက္ေတြဟာ ေပါက္ျပဲလို႔၊ ႏွလုံးသားေတြဟာ ေသြးခ်င္းခ်င္းရဲလို႔။ အခ်ိဳ႕ေတြဟာ ေပ်ာက္ဆုံးမွန္းမသိ တုံဏွိဘာေဝ။ တုံဏွိဘာေဝေတြအတြက္ တက္ႂကြသူလူငယ္ေတြဟာ ပိုပိုေပးဆပ္ေနရလို႔။ နိုင္ငံေပ်ာက္ႀကီးထဲမွာ အနာဂတ္ေပ်ာက္ေနတဲ့ ကေလးေတြမွာ ဦးေႏွာက္ကင္ဆာေတြနဲ႔။

နိုင္ငံျခား႐ုပ္ရွင္ထဲက ဇာတ္ဝင္ခန္းေလးတစ္ခုကို ျပန္သတိရမိတယ္။

“အိမ္ဆိုတာ ဘာလဲ… သိလား”
“ဘယ္ကိုမွ အေဝးႀကီး ထြက္သြားစရာ မလိုေတာ့ေအာင္ စိတ္ခ်လုံျခဳံရတဲ့ ေနရာေပါ့” တဲ့။

ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့နိုင္ငံေတာ္ကို ကိုယ့္ခြန္ကိုယ္အား ကိုယ္စြမ္းဥာဏ္စြမ္းရွိသမၽွ ရွာေဖြ ဆယ္ယူေနဆဲ။ ကိုယ္စိတ္ပ်က္မသြားပါဘူး။ စစ္အာဏာ႐ူးေတြကိုကလြဲရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အျပစ္မတင္ပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ ဘယ္ကိုမွ အေဝးႀကီးထြက္သြားစရာမလိုတဲ့ အိမ္စစ္စစ္ကိုမွ ျပန္မရရင္ ကိုယ္ဘယ္ေတာ့မွ လြမ္းေနျဖစ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။

Leave a Reply

Your email address will not be published.